SKK Morzkulc

Wspomnienia

Pamiętamy o przyjaciołach, którzy współtworzyli Morzkulc i z którymi dzieliliśmy rzeki, biwaki i ogniska. Wspomnienia pochodzą z dawnej strony klubu.

Marek Słowikowski

Marek Słowikowski

Od Marka biło ciepło.

Zawsze się uśmiechał, nigdy nie narzekał, witał miłym słowem, bardzo interesował się życiem Klubu, chociaż był daleko. Lubił kajaki, kiedy tylko mógł pływał razem z nami. Był najlepszą Wachciarą jaką znałam. Pierwszego dnia Szkoleniówki przydzielono mnie z Markiem do dwójki - szło nam opornie, płynęliśmy zygzakiem. Ja z przodu, ciągle na niego chlapałam wodą lub uderzałam przypadkowo wiosłem. Marek wykazywał się ogromną cierpliwością. Potem zawsze razem śmialiśmy się z chwili, kiedy już zmęczeni wiosłowaliśmy przez ostatnie jezioro. W pewnym momencie obejrzałam się za siebie i zobaczyłam nadciągające czarne chmury burzowe. Poczułam nagle ogromny przypływ sił i dostałam takie przyspieszenie, że wyprzedziliśmy wszystkich - Marek był cały mokry i stwierdził, że już nigdy więcej ze mną nie popłynie. Jak się okazało później, musiał nie jeden raz jeszcze się "męczyć" ;) Lubił nas zaskakiwać, a szczególnie Rysia. Pojawiał się nie wiadomo skąd, w najmniej oczekiwanym momencie, gdzieś w lesie, czy przy moście, a Rysiu z szeroko otwartą buzią (i ramionami) witała bardzo zadowolonego z siebie Marka. A Kapitan Drawowy? Ile Rychu się najadła strachu, kiedy przez dłuższą chwilę nie można było znaleźć Marka. Po wnikliwych przeszukiwaniach terenu w końcu ktoś odszukał zgubę, która za potrzebą pognała w krzaczki nad rzeczką, ale zmorzył ją sen w połowie zadania. Tak, myślę, że Marek korzystał z życia, robił to co kochał, był odważny i żądny przygód. Do twarzy mu było w różowym. I w dredach :) ...Jak żałuję, że już nie będę miała okazji poznać Go lepiej.

Marku - zawsze będziesz z nami w naszych sercach podczas odkrywania nowych rzek, pokonując kolejne kilometry w kajaku, bawiąc się do upadłego na szalonych imprezach. Z nami zobaczysz i przeżyjesz jeszcze wiele przygód. Chociaż byłeś z nami tak krótko, to duchem nie rozstaniemy się z Tobą już nigdy.

Dzięki Tobie będę pamiętać, że w życiu trzeba cenić każdą chwilę.

Czuwaj tam z góry nad nami...

— Praksa

Zawsze witałem Cię uśmiechem, a może tylko odwzajemniałem Twój, który wydaje się, że nigdy nie opuszczał Twojej pogodnej twarzy.

Marku, emanowała z Ciebie magiczna energia, która usuwała wszelkie bariery międzyludzkie, która pozwalała już po chwili mieć w Tobie cudownego kompana do wszystkiego.

W najdłuższym, jaki pamiętam, dniu naszej szkoleniówki, w dniu pod koniec, którego mało kto mógł rozprostować palce spęczniałe od wody. W dniu tym po zmroku mimo wspólnej pasji, jaka nasz łączy każdy mokry i zmarznięty pragnął wyjść już na brzeg. W tym dniu na odprawie w Rutkach dostałeś lizaka od Groma i Justyny. Lizaka za pomoc, uczynność i przykładność. Potem jeszcze wiele razy pokazałeś, że należało Ci się to małe, ale jakże ważne odznaczenie.

Na Woodstoku, gdy tylko dojechaliśmy na miejsce wskoczyłeś w tłum ludzi podążających za błogim strumieniem zimnej wody lejącego się z sikawki starego wozu strażackiego - byłeś u siebie. Wracając do nas promieniałeś rześkością i tym razem mokrym uśmiechem :).

Pamiętam też, jak próbowaliśmy przełamać się do próby pierwszej eskimoski w lodowatym morzu pod okiem Rekina - to też przyszło Ci z uśmiechem.

Powinniśmy brać z Ciebie przykład bo jak mało kto czerpałeś z życia i brałeś je na wesoło.

Takim Cię zapamiętam i dalej będę witał uśmiechem, zawsze, gdy wspomnę Twoją osobę i chwile spędzone w Twoim towarzystwie.

— Kuba

Wszyscy pamiętamy Marka jako uśmiechniętego, wesołego i zabawnego faceta z wielkim poczuciem humoru. Jest to naprawdę miłe wspomnienie, ale przysłania ono jakże ważną cechę, która czyniła Marka tak wspaniałym człowiekiem, jednym z najlepszych przyjaciół jakich można mieć. Marek, prócz wielkiego uśmiechu był także poważnym, oddanym przyjacielem. Zawsze znajdował czas by wysłuchać drugiego człowieka, zawsze starał się pomóc najlepiej jak to możliwe. Zaskakiwał swoją inteligencją, empatią, wspaniałym charakterem. Słowo pisane nie jest w stanie wszystkiego wyrazić, ale proste fakty są takie, że Marek był dla mnie wielkim przyjacielem. Zawsze był gotowy wysłuchać mojego gadania, tak jak ja jego, i nie raz przesiedzieliśmy do późna rozmawiając, nawet jeśli dzieliły tysiące kilometrów odległości.

Jednakże dla Marka odległość nie miała znaczenia, gdy chodziło o osobę którą kocha. Pamiętam do dziś jak chciał sprawić niespodziankę Ani i w tajemnicy przed wszystkimi, przyleciał nagle do Polski. Dużo kosztowało mnie rozmawianie z Anią i unikanie tematu wcześniejszego przylotu do kraju, ale cała niespodzianka udała się wyśmienicie. Podobną akcję Marek jeszcze nie raz zorganizował i pojawiał się zaskakując wszystkich. Zawsze z uśmiechem na twarzy.

Marek miał wielkie poczucie humoru i każda rozmowa z nim to był jeden wielki śmiech. Począwszy od pierwszych wspólnych spływów kajakowych, których sporą część przegadywaliśmy, rozmowa z Markiem zawsze przerywana była śmiechem i nikt nie mógł na to nic poradzić. Dobry humor nigdy nie mógł nas opuścić gdy z nim rozmawialiśmy. A rozmawiać nieraz rozmawialiśmy długo. Kiedyś Marek przejazdem zawitał w Gdańsku i nocował u mnie jedną noc, którą wspólnie z jego przyjacielem, który specjalnie dla spotkania przyjechał ze Słupska, przegadaliśmy przy włoskim winie, serze Mozarella, który tak bardzo Marek lubił oraz improwizowanym śniadaniu, do którego użyłem dokładnie wszystkiego co zostało mi w lodówce w dzień zamknięcia wszystkich sklepów. Innym razem samolot Marka wylądował w Gdańsku po godzinie pierwszej, a że do pociągu zostało mu sporo godzin, to pojechaliśmy do centrum na piwo. Tak świetnie się gadało, że przesiedzieliśmy na starówce wschód słońca i dzień zaczęliśmy zajadając najświeższe możliwe drożdżówki, jeszcze gorące z porannego wypieku. Wielkie poczucie humoru Marka równało się jego bezinteresowności. Pewne było zawsze, iż Marek pomoże każdemu z nas najlepiej jak tylko może, nie oczekując nic w zamian, choć pewne było także to, że każdy z nas udzielił by wszelakiej pomocy Markowi.

Krew, którą mogliśmy podarować Markowi, gdy on leżał w szpitalu, okazała się być jednak nie wystarczająca. Wypadek, który nie miał prawa się tak skończyć wstrząsnął nami wszystkimi. Każdy z nas poczuł ogromny smutek i niewysłowiony żal, na myśl, że już nigdy za naszego ziemskiego życia nie będziemy mogli usłyszeć ciepłego głosu Marka, jego śmiechu. Nie będziemy mogli zwierzyć mu się z naszych problemów, wysłuchać jego mądrych słów niosących otuchę. Ogromnym smutkiem napełniało każdego z nas, że Marek nie będzie uczestniczyć już z nami w tych wszystkich przyszłych spływach, zabawach, spotkaniach i codziennych prostych chwilach.

Sam Marek doskonale znał to uczucie, gdyż bardzo mocno przeżył śmierć Pawła Strzeleckiego. Poziomka był osobą, którą Marek bardzo cenił i szanował za jego wielką wiedzę i chęć pomocy. Dużo czasu zajęło Markowi otrząśnięcie się z tego tragicznego zdarzenia, ale to, co pozwoliło mu szybciej się z tego smutku wydobyć, to świadomość, że Poziomka nie chciałby smucono się z jego powodu. I dokładnie tak samo Marek, jestem pewien, nie chciałby aby jego liczne grono znajomych, przyjaciół i bliskich smuciło się z jego powodu. Każdy z nas może sobie wierzyć w to co chce, wyznawać różne religie i filozofie życia, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że Marek u kresu swojego ziemskiego życia, w lepszym świecie witany był właśnie przez Poziomkę.

Odczuwam ogromny smutek i żal po stracie tak wspaniałego przyjaciela jakim był Marek. Jednakże wiem, że każda chwila spędzona w jego towarzystwie nie była stracona i dzięki jego przyjaźni moje życie zostało w pewien sposób wzbogacone. Jest to dar, za który jestem Markowi niezmiernie wdzięczny i jakkolwiek nie może on teraz na to odpowiedzieć, jestem pewien, że jeszcze kiedyś, po drugiej stronie, będziemy mogli o tym wszyscy razem porozmawiać.

— Ufiak

Zawsze w takich sytuacjach zadaje sobie pytanie DLACZEGO?!

Dlaczego to właśnie Marek odszedł? Dlaczego w tak młodym wieku? Dlaczego w takich okolicznościach? Dlaczego...?

Nie znam odpowiedzi na tak postawione pytania... ale wieże że to wszystko ma jakiś sens...

Uśmiech nigdy nie znikał z twarzy Marka, był jedną z najbardziej wesołych osób jakie dane mi było poznać. Jego koleżeńskość i bezinteresowność nie znały granic o czym nie raz nas wszystkich przekonał podczas wspólnych spływów.

Nigdy nie zapomnę szalonego wyjazdu, którego zresztą pomysłodawcą był Marek - zaraz po Drawie Szkoleniowej pojechaliśmy na Woodstock. Wszyscy byliśmy strasznie brudni, śmierdzący, niewyspani, zmęczeni... było pięknie ;) Impreza na miejscu była przednia, ale i tak najlepszy był powrót do Gdańska.Większość ekipy zmyła się w nocy, rano obudziliśmy się w składzie Rychu, Marek i ja. Chwile nam zajęło "dojście do siebie", oraz dojście do pociągu. Pociągi były pełne ludzi w takim stopniu, że nie dało się już nawet szpilki wcisnąć. Gdy już po jakimś czasie udało nam się do jakiegoś wejść to okazało się że do Gdańska mamy 5 przesiadek. Niby straszne, ale jakie możliwości to dawało... zawsze niedaleko stacji PKP były sklepy ;) tak więc podróż minęła przyjemnie, ale to nie koniec przygody. W Gdańsku byliśmy późną nocą. Z pociągu udaliśmy się prosto do Klubu, gdzie zawiódł nas pilot od alarmu, więc wchodziliśmy na "głośno" niby wszystko było ok,ale po chwili odwiedzili nas panowie z ochrony PG :)

Różowego wdzianka z imprezy sylwestrowej też nie zapomnę ;)

Żegnaj przyjacielu, będzie nam Ciebie brakowało ;(

— Orzech

Paweł „Poziomka” Strzelecki

Paweł „Poziomka” Strzelecki

Paweł zaczął swoją przygodę z nami w 2001r, kiedy to pewnego wrześniowego weekendu Ewcia z Maciejką zabrali Go na spływ rzeką Wel. Wsadziliśmy Go w jedynkę, a On kręcił kółeczka na jeziorze, kabinował się kilka razy i kolejny ktoś z nas podawał Mu swoje suche rzeczy na przebranie, bo Paweł nic nie zabrał, a Jego sweter - gruby, wełniany, góralski - poza tym że sporo ważył, trudny był nawet do wyżymania... Paweł przyszedł na następne spotkanie, na następny spływ i już wiedzieliśmy, że będzie z nami kajakował.

Był bardzo skromny, a ci co Go nie poznali bliżej, uważali nawet, że nieśmiały ;) O nie, nie! Paweł potrafił w sobie tylko znanym stylu rzucić tekstem albo posłać ripostę która nas powalała i rozśmieszała do łez... Zabierał na spływy ciągle nowe koleżanki (koledzy zazdrościli skąd on je brał...;)), aż wreszcie poznał swoją (G)Agatkę, swoją drugą połowę... Jego teorie spiskowe i Jego pomysły konstrukcyjne w stylu MacGyver'a nadawały się do zanotowania - nikt ich nie notował, bo przecież Go mieliśmy cały czas... Ech, i tak miało być...

Wiele kilometrów spędzonych w kajaku i na rowerze, tyle wieczorów i poranków przy ognisku nauczyło mnie szanować Jego wręcz flegmatyczną spokojność i niespieszność za pędem tego świata. Jego dobroć i bezinteresowna pomoc upewniały nas, że zawsze będzie, że możemy na Niego liczyć...

...Poziomka, z kim będziemy teraz pili wino poziomkowe...

...z kim będziemy teraz oswajali szkiery i poznawali kolejne morawskie ścieżki...

...pozostaje mi wiara, że będziesz od teraz nad nami czuwał i wspierał nas w naszych zwariowanych pomysłach...

— Basia

Poznałem Pawła na spływie z okazji 50-lecia Jędrasa. Zwrócił od razu moją uwagę. Spotykaliśmy się później wielokrotnie i zawsze wspominałem go jak kogoś, kogo warto mieć blisko przy sobie. Czekałem, że znajomość się wreszcie jakoś bardziej rozwinie...

Na Weli w 2001 też był Jędras, a i teraz są już razem.

Będziemy go zawsze szczególnie pamiętać.

— Skoczki

Najbardziej pamiętam Pawła z majowego spływu w zacnym, kameralnym gronie Jagody, Pola, Dżejsona i Puzo ..

Paweł - mistrz okazji, testował nowy namiot, który kupił po przecenie, bo firma zmieniała nazwę, czy coś w tym stylu... (gdzie on wynajdywał takie okazje? a pamiętacie kamerę, którą nagrywał fajniejsze chwile z Sylwestra w Porzeczu?). "Zrobiony" zaległ w butach obok śpiworka. Kiedy skończyliśmy ognisko, wiedziona troską, poszturchałam go:

- Paweł, zdejmij buty i wejdź do śpiworka.

- A ognisko zgasiliście? - wymamrotał niewyraźnie

- Ogniskiem się nie przejmuj, zdejmij buty i właź do śpiworka (miałam mu powiedzieć, że samo już dogasa?).

- A ognisko zgasiliście? - wymamrotał nieco wyraźniej, chyba wyczuł, że ściemniam, by się nie rozbudził.

- Jest dobrze, ale zdejmij buty i wejdź do śpiworka.

- To ja idę zgasić ognisko!

I wstał. Złapał karnister, w którym z Polem przyniósł litry wody na ranną herbatkę z odległej wioski i zagasił porządnie ognisko. Do ostatniej kropli wody. Po czym zdjął w końcu te buty, wszedł do śpiworka i zasnął snem sprawiedliwego.

Rano nie było z czego zrobić herbaty...

- A gdzie woda? przecież wczoraj wieczorem przynieśliśmy cały karnister....

No i musieliśmy czekać, aż znów go przyniesie z tej samej, odległej wioski...;)

Troszczył się chłopak o nas;)

I o to też, żeby było ciepło w klubie - koza grzeje rewelacyjnie...

Jeden z tych, co najwięcej zrobili, żeby doprowadzić klub do obecnego stanu - "nie do poznania" w stosunku do tego, jakim go dostaliśmy;)

Uwielbiałam Pawła towarzystwo - nie stwarzał problemów, nie stresował się głupotami, spokojny i opanowany, zawsze z pogodnego dystansu komentował chwile... można z nim było pogadać o życiu i pośmiać się ze wszystkiego i przy każdej okazji. Jak był Paweł, to wiadomo było, że będzie pogodnie Zawsze potrafił dostrzec rzecz od zabawnej strony. I zawsze można było na niego liczyć. Jedna z bardziej charakterystycznych postaci w Klubie, która współtworzyła ten fajny rys Morzkulca...

Dobrze, że dane nam było go spotkać...

— Skulka i OldSkul

Nie ma co, Paweł był jedną z najmilszych osób jakie udało mi się poznać. Zawsze pomocny, uśmiechnięty.

Nieraz ratował spływ pomagając w zaciągnięciu przyczepy, choć raz, wracając ze zlotu kanadyjkowego w Gudowie, to jego samochód trzeba było pociągnać. :)

Sporo razem popływaliśmy, śpiewaliśmy, bawiliśmy...

Szkoda, wielka szkoda ze odszedł. :(

— Puzo

Paweł był najbardziej pomocnym człowiekiem jakiego miałam przyjemność poznać.

Zawsze gdy było coś do załatwienia, zorganizowania czy wykonania, Paweł był pierwszy! Pamiętam, że kiedy był w moim zarządzie (jako jedyna osoba pracująca na pełen etat!), to zawsze był chętny do egzekucji wszelkiego rodzaju pomysłów, nawet tych najbardziej szalonych. Zawsze znajdował czas dla Klubu i swoich przyjaciół!

Był dobrym imprezowiczem? Nie, był osobą pierwszoplanową, duszą towarzystwa - ale w tym tkwił jego urok! Zawsze dobrze sie z nim rozmawiało - był zawsze szczery, niczego nie udawał, był po prostu sobą!

Dobrze się z Nim pływało, biwakowało, imprezowało... szkoda, że już nie będzie okazji aby to powtorzyć...

Będziemy tęsknić Paweł!

— Gienia

Andrzej „Jędras” Bartkiewicz

Andrzej „Jędras” Bartkiewicz

Być
jak płynąca rzeka
milczeć w środku nocy
bez strachu przed jej mrokiem
gdy na niebie gwiazdy – być ich odbiciem
kiedy niebo zaciąży chmurami
a chmury jak rzeka
woda się staną
być ich odbiciem beztroskim
w spokojnych głębinach...
Jędrasku! Dziękujemy że mogliśmy Cię poznać...

— Basia

Nie spotkaliśmy się na szlaku – nie tak powinno się to zacząć.

Blisko trzydzieści lat temu przyjechał do Włocławka, w którym się urodził, by odwiedzić rodzinę. I tu od razu odbyliśmy kilka pieszych wycieczek. Potem były rajdy. On także pływał na spływy. Długo namawiał mnie bym się z nim zabrał. Ja jednak twardo twierdziłem, że takie wożenie tyłka mnie nie bawi. Znalazł jednak ścieżkę. Pewnego dnia rzucił – Tomuś w Bydgoszczy robią spływ zimowy Brdą. Zaskoczyło. Teraz były wspólne spływy, rajdy i wyprawy w góry.

Losy nasze splotły się. Razem studiowaliśmy, jednocześnie reaktywowaliśmy się w celu obrony dyplomu. Podczas tej reaktywacji kilka dni mieszkałem u niego i wtedy właśnie zmarła Jego Matka. Oddaliśmy jej ostatnią posługę i któż mógł wiedzieć wtedy, że prawie dokładnie za dwadzieścia lat w tym samym miejscu przyjdzie żegnać Jędrasa.

Był wytrawnym i twardym turystę. Jeszcze w uszach mi dźwięczy, gdy wymiękałem w górach krótkie stanowcze – idziemy, idziemy. Szczególnym doznaniem były wspólne, tylko we dwóch czynione, zimowe wyprawy w góry. Kto takich nie przeżył – nie zrozumie.

Jędras skupiał wokół siebie grono ciekawych ludzi. Oby czynił to nadal. Dziękuję losowi, że postawił mi Andrzeja na szlaku życia.

Nie zabrała Go rzeka ni lawina – nie tak powinno się to skończyć.

— Tomi

Pierwszy raz spotkałem tego niezwykłego człowieka, gdy byłem jeszcze dzieckiem - on zaś studentem. Przyznaję, że od początku wzbudzał moją największą sympatię, ujmujący był jego spokój i zdecydowanie zarazem. Jakaś wielka godność która górowała nad ciężkim kalectwem – był człowiekiem niewidomym. Nie przypuszczałem, że za ileś lat stanę się jego przyjacielem, z którym będę się rozumiał jak z bratem.To dzięki niemu i kuzynowi Tomkowi wsiadłem do kajaka od razu zimą na Brdę... To dzięki niemu przeżyłem najwspanialszy spływ życia – Gwdę Szkoleniową w 1995r. – 5 dni pływania od rana do nocy, walkę z awariami sprzętu, fatalną pogodą – zawsze jednak był przy mnie Jędras, służył pomocą fizyczną, był prawdziwym oparciem, tryskał energią – jednocześnie łagodził wszelkie spory w zespole – był człowiekiem pokoju.

Jędras mniej więcej od tego okresu zaczął poważnie rozwijać swoją drugą pasję – turystykę górską. Byłem z nim na wielu szlakach; był wspaniałym partnerem, z nikim już nie będę miał tylu przygód, tylu osiągnięć co z nim. Był niezwykle inteligentnym, tryskającym dowcipem w trudnych sytuacjach człowiekiem, przy tym niezwykle twardym fizycznie o gołębim sercu i niezwykle bogatej duszy. Wspaniale było z nim wędrować, ale równie wspaniale było z nim się spotkać, rozmawiać o tematach trudnych i banalnych. Ostatnie lata zbliżały nas – w górach i poza nimi rozumieliśmy się bez słów.

Gdy pisze te słowa uświadamiam sobie, że tak naprawdę On był dla mnie największym przyjacielem, tymczasem ja dla niego zaledwie jednym z licznych przyjaciół. I to był prawdziwy fenomen Jędrasa. O wszystkich nas pamiętał, wszystkich nas równie kochał, nikogo nie wyróżniał... Jędras miał magiczny wpływ na swoje otoczenie. Był człowiekiem obdarzonym w swoim niewątpliwym nieszczęściu prawdziwą Iskrą Bożą. Jakże mi smutno, jakże nam wszystkim smutno, że [...] kochając Go nie dostrzegaliśmy w pełni Jego cierpienia? Na pewne pytania nigdy nie znajdziemy odpowiedzi.

Jędras przez wiele lat był zawsze z nami. Właściwie większość wolnego czasu, jak to zauważył Tomi, było związane z Jędrasem – albo bezpośrednio, albo pośrednio; mówiło się co u Jędrasa słychać, co powiedział Jędras, co by zrobił Jędras.

Wielki smutek nastał na ten Wielki Tydzień 2007 – my musimy się pozbierać i wyruszyć na nasze szlaki sami już bez Jędrasa. Duchowo będzie jednak dalej z nami... Przeżyliśmy z nim wspaniałe chwile i bądźmy za to wdzięczni. Otrzymaliśmy łaskę poznania prawdziwego człowieka...

— Kazik „Herr Doctor”

Sławek „Łowczy” Kaczmarek

Sławek „Łowczy” Kaczmarek

Był kajakarzem. W klubie kajakowym „Morzkulc” pływał od jego pierwszych lat. Zaczął pływanie w grupie ludzi, którzy tak naprawdę stworzyli ten klub, koleżeńskiej ekipie studentów Fizyki Technicznej i Elektroniki Politechniki Gdańskiej. Brał udział w pierwszych wyjazdach na dzikie wody, w tym w pierwszym wyjeździe – do Jugosławii w 1979 lub 1980 roku. Później do Włoch i Francji w 1981, Bułgarii w 1982, Austrii 1983, Francji 1986. Ja poznałem Go na początku swej drogi kajakowej, na drugim swoim spływie, gdy na Wdzie poniżej Wojtala zawisnąłem na filarach kładki. Brakowało mi tylko odrobinę do kabiny, a On pomógł mi spokojnie, bez śladu zdenerwowania. Później razem pływaliśmy we Francji. Znacznie później razem, jedną dwójką, popłynęliśmy Sanem i Wisłą z Sanoka do Płocka. Była to fajna, wakacyjna wędrówka.

Był naukowcem. Wydaje mi się, że praca w Instytucie Oceanografii PAN była dla Niego sposobem na ciekawe życie. Często brał udział w rejsach badawczych w wielu międzynarodowych zespołach. Trzy tygodnie przed śmiercią wrócił z rejsu do południowej Afryki.

Był fotografem. Robił zdjęcia natury, nie stronił również od portretu. Jednak obiektem Jego zdjęć był przede wszystkim las, który rozumiał. Zdjęcie lasu oświetlonego zachodzącym słońcem jest dla mnie jednym z najlepszych zdjęć natury. Bez śladu kiczu, który poraża w większości tego typu widoków. Po prostu las w jedynej chwili, którą On potrafił uchwycić, oświetlony dziwnym, pomarańczowym światłem.

Był filmowcem. Bułgaria 82, Austria 83 – klasyka filmów Morzkulca. Byliśmy razem na wyjeździe do Francji i Szwajcarii w 1986. Dobre zdjęcia. Chciał zastosować nerwowy, szybki montaż, który parę lat później stał się standardem. Nigdy nie dokończył tego filmu...

Był myśliwym. Nazywaliśmy go Łowczym. Zawsze jednak na pytanie, co czuje myśliwy strzelając do sarny odpowiadał - „przecież nie trafi”. Polował raczej z aparatem, nie zawsze robiąc zdjęcia. Na stwierdzenie „jeleń na rykowisku” odpowiadał - „spróbuj to sfotografować”. Miał rację.

Był życzliwym i pomagającym człowiekiem.

Odszedł nagle. Jest kolejną ofiarą polskich dróg.

Wiecznych łowów Przyjacielu.

— Leszek

Michał „Fido” Radek

3 maja 2007 roku na rzece Soča w Słowenii zginął tragicznie nasz przyjaciel Michał Radek (Fido).