Trzydzieste urodziny
autor: Bożena Koronkiewicz
Wrześniowa rzeka jeszcze nie chce żegnać lata,
Spóźnionym rankiem lepiej czuje się jej zapach,
Przez mgły firankę słońce ciepłe śle promienie,
Przy brzegu szumią drzewa, w wodzie tańczą cienie.
Ptaki już się zwołują wśród żółknących liści,
Skrzyknęli się też liczni z „Morzkulca” turyści.
Trzydzieste urodziny, cel jasny przyświecił,
Zjechały się więc karnie Morzkulcowe dzieci
Z różnych stron Polski, świata, z bliska i z daleka,
Dla nich dzisiaj kajaki, jeziora i rzeka.
Przybył kwiat młodzieży i młodzież w wieku kwiecie:
Przekrój (choć niekompletny) przez trzydziestolecie.
Studenci dawni, obecni oraz „emeryci”,
Jedni są żądni przygód, inni wrażeń syci.
Niektórzy już zmęczeni „ambrozją” w plenerze,
Z innych radość spotkania eksploduje szczerze.
Jedni pełni zapału wiosłem robią fale,
Drudzy płyną leniwie nie wiosłując wcale.
Jednych prąd lekko niesie, wszak nikt nie pogania,
Ktoś pod prąd wybrał drogę, niech żyją wyzwania!
Nawet dzieci gromadka wytrwale wiosłuje,
Gratulacje rodzicom, serce się raduje.
W kanadyjkach, jedynkach, dwójkach gawiedź wszystka
Podąża na wspomnienia przy blasku ogniska.
Slajdy, zdjęcia i filmy (czas je nadgryzł nieco),
Opowieści, emocje… w górze gwiazdy świecą…
Błyska coś gdzieś w oddali, wiatr się lekki zrywa,
A miało być pogodnie, burza będzie chyba…
Chyba to burza myśli, przebłyski pamięci.
Repertuar wspomnień do śpiewu zachęcił.
Zajęcia są w zespołach, grupach i podgrupach,
Przy gitarach się osób coraz więcej skupia.
Gitarzystów jest wielu i to prawda stara,
Że najmilej czas płynie właśnie przy gitarach.
„Wsłuchany w twą cichą piosenkę…” — a jednak żal,
Że „lato z ptakami odchodzi” w nieznaną dal,
Że „chciał jeszcze coś powiedzieć” kiedyś ktoś komuś…
„Jesień idzie”, „chyba już czas wracać do domu…”